Leuk zwemmen in Antwerpen!?

Al jaren ga ik bijna elke week zwemmen met mijn twee zonen in de Antwerpse zwembaden. Geweldig, waterpret voor maar een paar eurootjes. Maar ergens begin dit jaar -nog voor corona- is er iets veranderd. De gedragsregels waar zwemmers zich aan moeten houden werden strenger. Plots verschenen overal nieuwe bordjes- én moet er één of andere overkoepelende zwembaddirecteur zijn geweest die iets moet geroepen hebben à la ‘Verdomme, gedaan ermee, als ik nog één overtreding zie in één van onze zwembaden, gaan er koppen rollen! Verstaan!?’ Want ik heb dit jaar al een paar toestandjes meegemaakt die onze zwembeurtjes niet bepaald ontspannender hebben gemaakt…

 

Gij Kind Zult Niet Onbegeleid Zwemmen

Zo kunnen mijn zonen van acht en tien zwemmen, maar spelen vinden ze het leukste. Meestal, voor corona, vroegen we wat opduikdingen en gingen we achteraan in het diep wat bommetjes springen en opduiken. Nu, ik duik niet zo graag. Dus trok ik wat baantjes. Eén baantje van 25 meter duurt een minuut, dus om de twee-drie minuten zwom ik langs hen. Tot op een dag, toen een redster langs me kwam lopen. ‘Mevrouw? Mevrouw?’ ‘Ja?’, zei ik. ‘Zijn dat uw kinderen?’ Ik bevestigde. ‘Hoe oud zijn ze?’ Ik antwoordde, acht en tien. ‘Ah, wel, onbegeleid zwemmen is pas toegestaan vanaf elf jaar. U moet er altijd bijblijven.’ ‘Ja, ik ben hier toch? En ik zwem er om de paar minuten langs.’ ‘Nee mevrouw, dat mag niet. U moet er al-tijd bijblijven.’

Ok. Dus dat was één. En ze hield mij in de gaten, hoor! Of ik wel binnen de ‘dichtbij’-perimeter bleef! Een volgende keer bleef ik wat langer in de voor-het-zwemmen-afspoeldouche. ‘Ga maar al, jongens – mama geniet nog een minuutje van de zalig warme douche.’ Kwamen ze meteen terug. ‘We mochten er niet alleen in.’ Zucht.

Tijdens diezelfde zwembeurt zag ik ook een mama en papa die hun kleuter leerden zwemmen met bandjes. Ze overschreden de helft, daar waar je niet meer kan staan naar het diep. Ow, daar kwam de ijverige redster weer snel aangestapt. ‘Mevrouw, meneer? Jullie kind kan niet zwemmen?’ ‘Euh, nee, we zijn het aan het ler…’ ‘Dat moet in het klein bad. In dit diepe bad mogen énkel mensen die al kunnen zwemmen.’ ‘Ja maar, wij…’ ‘Nee mevrouw. Wilt u alstublieft nù naar het kleine badje gaan?’ En ze bleef staan met gekruiste armen tot de daad bij het woord werd gevoegd.

Ow-key. Gezellig zeg!

 

De waterglijbaanpolitie in de Arena

Een ander keertje gingen we naar het Arena-zwembad in Deurne. Want jeuj, daar is een waterglijbaan -het enige stadszwembad mét glijbaan! Om ter plaatse aangekomen te merken dat die maar op zeer schaarse momenten open is. Zoiets van: dinsdag van kwart na één tot kwart na twee en donderdag van tien voor elf tot twaalf uur. Hoezo dat? Er is maar één waterglijbaan in ‘t stad, waarom dan zo gierig met die pret?

Maar goed: zo gezegd zo gedaan, wij kwamen dan maar terug op één van die schaarse momenten. Kwart voor twee. Aha, beweging: de badmeester haalt de ketting omlaag. Mijn zonen springen op de trap. Fluitsignaal door het zwembad! Ik kijk niet begrijpend naar de andere redder die komt aangesneld. ‘Mevrouw. Hier zijn regels! Eén persoon tegelijk! Ze mogen niét samen op de glijbaan. En iedereen wacht VOOR de trap tot de persoon die aan de beurt is weer in het zwembad is gegleden. DAN PAS mag de volgende de trap bestijgen. En niet wild heen en weer wiegelen IN de glijbaan hé! Da’s ook verboden!’

Ow-key. Djeezes, gezellig. En dan luttele minuten later: weer een fluitsignaal! Een kind wordt berispt. Hou oud ben jij? Nog geen elf? Dan mag jij niet alleen in de waterglijbaan, dan moét je met een ouder! Sjongejonge. Probeer er maar eens aan uit te geraken. Zo een redder die graag zijn fluitje gebruikt: echt top, je waant je in een drilkamp! ‘Leuk op de waterglijbaan’ werd om de minuut opschrikken van het fluitje, omdat er een kind een te snel drafje deed naar de rij -dat als lopen werd gezien-, te snel de trap opging- of whatever, echt héél gezellig.

In de Arena zijn ook twee springplanken: permanent gesloten. Waarom? Toen ik klein was lagen er zo nergens ‘baantjes-lijnen’ en mochten we springen van de planken. Het lijkt alsof elk zwembad nu het domein is van de rustige baantjestrekkers, en iedereen die wat wil komen springen en spelen wordt vies bekeken, met argusogen in de gaten gehouden tot de eerste misstap! En dan fluiten!

 

Rechts zwemmen in de Wezenberg

Vorige week werd het echt bont in de Wezenberg. Daar kwamen we voor het eerst. We wandelden binnen en mijn zonen sprongen direct in het bad. Maar daar is geen ondiep stuk waar je kan staan, zoals standaard in de meeste zwembaden- dus ze schrokken even en spartelden wat. Ja lap, daar kwam onmiddellijk een redder aan. ‘Mevrouw, mevrouw?’ ‘Ja?’ ‘Kunnen uw kinderen zwemmen?’ ‘Zeker’, zeg ik, ‘maar hier is geen ondiep, dus ze schrokken even, ze…’ ‘Anders mogen ze hier niet in hé, dan moeten jullie in ‘t klein bad!’ ‘Meneer, ze kunnen zwemmen.’ Ok. Dus wij zwemmen naar het einde om daar te springen en duiken zoals wij fijn vinden. In de Wezenberg is trouwens geen enkele ‘speelbaan’, het hele zwembad is gereserveerd voor baantjestrekkers.

Na een minuut of tien beslissen we samen een baantje te zwemmen. Halverwege zie ik dat de redder naar ons komt. Wat nu weer? Ik kijk hem aan. ‘Mevrouw, u moet réchts zwemmen’ Ik roloog naar hem -inwendig denk ik ‘jonge, foemp, laat mij hier eens doén zeg!’ en hij interpreteert dat blijkbaar als vragende blik van onbegrip en gaat verder: ‘Ja mevrouw, zoals op de weg? In de auto?’ Ik zucht. ‘Jongens, rechts zwemmen!’ Ik ben er nog niet van af, want hij zegt: ‘Ik vind dat uw kinderen toch niet zo goed kunnen zwemmen. En springen en spelen in dit zwembad is eigenlijk ook niet de bedoeling!’ Ik dénk dat ik een heel vies bakkes trek, want terwijl ik nadenk over een lekker assertief antwoordje, zegt hij ‘U doet natuurlijk wat u wilt. Wij zijn hier voor de preventie.’ ‘Aha’, zeg ik. ‘Wij gaan zo elke week zwemmen en nog nooit een probleem gehad. ‘OK dan!’ besluit hij met de handen in de lucht en stapt het af.

Man zeg, echt. Wat is er gebeurd met relax en fun gaan zwemmen?

 

Nieuw badpak in de Veldstraat

Een laatste belevenis uit de Veldstraat. Daar gingen we ook voor het eerst heen. Wat merk ik in het badhok? Oh nee- badpak vergeten. Maar ik had mijn loopkleren aan: een shortje en sport-bh. Dat gaat wel passeren, dacht ik. Zo dachten mijn zonen ook ‘Niks gaan zeggen mama, spring er gewoon snel in.’ Haha, dat had je gedacht, in Antwerpen zeker? Ik kom binnen en aan de andere kant veert de badmeester onmiddellijk recht en komt naar me toe. Voor hij iets kan zeggen zeg ik: ‘Ik ben inderdaad mijn badpak vergeten. Mag ik hiermee…’ ‘Nee, mevrouw.’ ‘OK, dan gaan zij zwemmen en zet ik mij wel aan de kant met de voetjes in het water.’ ‘Hoe oud zijn ze?’ ‘Acht en tien.’ ‘Nee, dat mag niet. U moet mee IN het zwembad, ze mogen niet onbegeleid zwemmen.’ ‘Jamaar, ik kan toch…’ ‘Nee mevrouw, maar u kan beneden wel een badpak kopen. En ze mogen niet in ‘t zwembad tot u terug bent!’

Mannekes. Goed, er wordt een oplossing geboden, maar hoe regelneverig is dit toch weeral?

Ik kom terug in mijn nieuw te klein badpak waarvan de bandjes in mijn nek snijden (‘Geef die small maar’, zei ik, maar ik vergat even mijn coronakilos) en we springen erin. Plots wijst één van mijn boys op een bordje aan de muur: ‘Springen Verboden.’ Ik zucht en loens naar de redder. Hij gaat er precies niks van zeggen. We hebben geluk vandaag.

 

Zonder opmerkingen?

Tegenwoordig evalueren we na elk zwembadbezoek lachend hoeveel opmerkingen of fluitsignalen we ditmaal kregen van de redder. Gisteren in Arena waren de redders van dienst ongelofelijk relax. Ze hebben wat meer rust misschien, met de maximaal 24 zwemmers tegelijk in deze coronatijd, en de waterglijbanen en springplanken die carrément altijd toe zijn. Da’s toch eigenlijk helemaal niet logisch. Waarom zouden die nu besmettelijker zijn dan het zwemmen? Het is gewoon iets meer werk voor de redders en trekt meer waterpret aan dan brave baantjeszwemmers, toch? Maar het was relax, slechts één keer was het aanloopje voor een duik van mijn zoon te snel en kreeg hij het fluitje en een ‘Niet lopen!’ Maar dit was onze beste keer!

Beste Stad, ik ben dankbaar voor onze vele mooie zwembaden, maar ik zou toch willen vragen om jullie ook even in te leven in de kinderen die echt voor het plezier en niet voor de sport naar het zwembad komen. Sinds wanneer wordt springen en spelen in het zwembad zo streng en vies bekeken? Waarom mag in het water springen -begot!- eigenlijk niet in de Veldstraat? Waarom is de waterglijbaan in de Arena bijna nooit open en waarom zijn de springplanken gesloten? Ook hier is de focus op veiligheid en ‘mogelijke incidenten’ echt te ver doorgeslagen. Als ik klein was mochten we onbegeleid het zwembad in met vriendjes, moesten we niet bewijzen dat we konden zwemmen, mochten we altijd van de springplank en werd er niet per direct gefloten als je even liep langs het zwembad. Wat is er gebeurd, zeg? Een beetje relaxer mag wel. We komen tenslotte voor de fun. Dank u!

2 thoughts on “Leuk zwemmen in Antwerpen!?

  1. Beter kunnen zwemmen met lastige regels dan niet kunnen zwemmen – erger wordt het dat er redders zijn die het niet kunnen laten om gehandicapten wat te pesten. Ik wet echt niet wat deze omslag naar a-sociaal politieachtig gedrag veroorzaakte , er mag eens over nagedacht worden.
    Bij schoolzwemmen bv. zijn er toch ook dikwijls heel wat 11jarigen met slechts weinig begeleiders

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.